'De ziel is quantummechanisch'

De ziel is één van de grote mysteries waarmee de mensheid heeft geworsteld. Al sinds de tijd van Plato en Aristoteles vraagt men zich af wat deze ziel dan wel moge zijn, en of ze überhaupt bestaat. Twee natuurkundigen zeggen nu beide vragen te kunnen beantwoorden.

De Amerikaan Stuart Hameroff en de Brit Roger Penrose doen al sinds 1996 onderzoek naar een quantumtheorie over bewustzijn. Ze kijken daarbij naar de hersenen als een biologische computer. Nu zeggen ze naast de reeds bekende onderdelen als neuronen, axonen en synapsen een nieuw onderdeel te hebben ontdekt dat de sleutel tot de ziel is.

Deze onderdelen, de microtubules, leven in onze hersencellen. Ze zouden bewustzijn veroorzaken door quantumzwaartekrachteffecten die zich binnenin afspelen, een proces dat zij georkestreerde objectieve reductie (Orch-OR) noemen.

Nu stellen Hameroff en Penrose dat als een mens sterft, deze microtubules hun quantumstaat verliezen, maar niet hun informatie, meldt The Huffington Post "Stel dat het hart stopt met kloppen, het bloed stopt met stromen, de microtubules verliezen hun quantumstaat", zo legt Hameroff uit. "De quantuminformatie binnen in de microtubules werd niet vernietigd, het kan niet vernietigd worden, het verdeelt zich slechts en verdwijnt in het universum."

Mocht de stervende tijdig gereanimeerd worden, dan komt deze informatie volgens Hameroff weer terug in de microtubules, wat het idee van een bijna-doodervaring geeft. Sterft de persoon, dan is het 'mogelijk dat deze quantuminformatie oneindig blijft voortbestaan - als een ziel'.

Hameroff denkt ook dat nieuwe bevindingen over quantumfysica in biologische processen, zoals het navigeren van vogels, zijn theorie onderschrijft.

Bron: Fok.nl

Ons lichaam lijkt in staat om de toekomst te voelen

Kan ons lichaam zich voorbereiden op toekomstige gebeurtenissen als er in onze omgeving geen enkele aanwijzing is dat die gebeurtenissen gaan plaatsvinden? Ja, zo suggereert nieuw onderzoek. Het lijkt erop dat ons lichaam stukjes van de toekomst kan voelen.

Het wordt ook wel presentiment genoemd, waarmee zoiets wordt bedoeld als ‘het voelen van de toekomst’. Wat daar precies mee wordt bedoeld, legt onderzoeker Julia Mossbridge uit aan de hand van een voorbeeldje. Stel: u zit op uw werk stiekem een computerspelletje te spelen. Ook heeft u een koptelefoon op. U kunt uw baas dus niet aan zien of horen komen. Stel nu dat u heel goed naar uw lichaam luistert. “Dan kun je in staat zijn om deze anticiperende veranderingen tussen twee en tien seconden voordat de baas binnenkomt op te merken en je videospelletje af te sluiten. Je hebt wellicht zelfs de tijd om dat spreadsheet waar je eigenlijk aan moet werken te openen en als je geluk hebt, kun je dat allemaal doen voordat je baas binnenkomt.”

Hoewel het fenomeen vaak met de term presentiment wordt aangeduid, is dat niet de term die Mossbridge graag gebruikt. “Ik spreek liever over ‘afwijkende anticiperende activiteit’. Het fenomeen is afwijkend, omdat we het met ons hedendaagse begrip van hoe de biologie werkt niet kunnen verklaren, alhoewel verklaringen die verband houden met recente kwantumbiologische resultaten wellicht duidelijkheid kunnen scheppen. Het is anticiperend, omdat het toekomstige fysiologische veranderingen in reactie op een belangrijke gebeurtenis zelfs zonder aanwijzingen lijkt te kunnen voorspellen. En het is een activiteit, omdat het bestaat uit veranderingen in het hart, de huid en het zenuwstelsel.”

Door: Caroline Kraaijvanger

Bron: Scientias.nl