Mentale beïnvloeding

Beïnvloeden van het gedrag van anderen

Door de eeuwen heen is de mens geneigd anderen te willen beïnvloeden. Kan dit echter ook op een stiekeme mentale manier en in hoeverre is dit verantwoord?

Er is onderzoek gedaan met goed bestudeerbare maar lichte beïnvloedingen. Dit is dus mogelijk bevonden in vrij wetenschappelijke testen.

Uitgebreidere testen zijn gedaan door het project DMILS (Direct mental influence on living systems)

Er zijn ook onderzoekingen gedaan door Cleve Backster door een leugendetector op planten aan te sluiten. Ook deze testen waren positief en wezen ook op een soort bewustzijn (of leven) bij planten.

Dat er met de geest ook invloed kan uitgeoefend worden op materiële objecten is zelfs nog het gemakkelijkst bestudeerbaar door psychokinetische mensen. Ze zijn helaas zeldzaam maar het feit dat ze scherp onderzocht zijn geldt als maatstaf. Als enkelen dat kunnen is het gewoon mogelijk.

Ook komt het spontaan voor bij sommige mensen die bijv. geen uurwerk kunnen dragen. Dit gaat na korte tijd defect. Dit komt bijvoorbeeld meer voor na een bijna doodervaring als na-effect ervan.

De vraag omtrent dit topic is dus niet of iemand je kan aanvoelen, maar of je ook iemand of iets bewust kan beïnvloeden. Natuurlijk kan niet iedereen dit die dit zou willen, maar zullen er ook begaafden zijn die daar beter in slagen.

In hoeverre deze beïnvloeding boven iemands vrije wil uitsteekt en hoe krachtig men iemand kan beïnvloeden en in welke toestanden dat best lukt, is een ethisch vraagstuk dat gemakkelijk te veroordelen is. Nochtans worden we hele dagen beïnvloed door getrainde verkopers, reclame die daarvoor speciaal ontworpen is, fotografische technieken en andere meer subliminale technieken die rechtstreeks op het onderbewustzijn werken (bijv. gelukkige en lachende mensen op een reclamefoto voor poetstaken of karweien die we anders niet graag doen). Deze hebben alle de bedoeling iemand te beïnvloeden. Dit is bijna uitsluitend gericht om meer winst te maken door het koopgedrag te beïnvloeden.

Men kan dus gewoon ook de vraag stellen in hoeverre dit allemaal nog wel verantwoord is. We staan er niet bij stil omdat we met reclame zijn opgegroeid die doelbewust ontworpen is om te verkopen.Soms kopen we dingen die we niet nodig hebben maar die we toch willen hebben.

Je kan dan ook de vraag stellen in hoeverre we dingen beïnvloeden die we niet willen door negatieve gedachten.

Opmerking: "probeer niet de loterij of lotto te winnen want die is ontworpen om de kans veel kleiner te maken dan het lijkt". Zo kunnen organisatoren van dergelijke systemen op hun twee oren slapen, ze maken alleszins winst. Hun voordeel is dat erg weinig mensen iets van kansberekeningen kennen. Voor Lotto is de kans ongelooflijk klein. Dat ze deze er moesten bij vermelden zouden ze geen enkel formulier verkopen.Toch zie je op iedere reclame ervoor dolgelukkige mensen.

Bron: Users.telenet.be/aura.oasis via Wereldgeheimen.nl

Ons lichaam lijkt in staat om de toekomst te voelen

Kan ons lichaam zich voorbereiden op toekomstige gebeurtenissen als er in onze omgeving geen enkele aanwijzing is dat die gebeurtenissen gaan plaatsvinden? Ja, zo suggereert nieuw onderzoek. Het lijkt erop dat ons lichaam stukjes van de toekomst kan voelen.

Het wordt ook wel presentiment genoemd, waarmee zoiets wordt bedoeld als ‘het voelen van de toekomst’. Wat daar precies mee wordt bedoeld, legt onderzoeker Julia Mossbridge uit aan de hand van een voorbeeldje. Stel: u zit op uw werk stiekem een computerspelletje te spelen. Ook heeft u een koptelefoon op. U kunt uw baas dus niet aan zien of horen komen. Stel nu dat u heel goed naar uw lichaam luistert. “Dan kun je in staat zijn om deze anticiperende veranderingen tussen twee en tien seconden voordat de baas binnenkomt op te merken en je videospelletje af te sluiten. Je hebt wellicht zelfs de tijd om dat spreadsheet waar je eigenlijk aan moet werken te openen en als je geluk hebt, kun je dat allemaal doen voordat je baas binnenkomt.”

Hoewel het fenomeen vaak met de term presentiment wordt aangeduid, is dat niet de term die Mossbridge graag gebruikt. “Ik spreek liever over ‘afwijkende anticiperende activiteit’. Het fenomeen is afwijkend, omdat we het met ons hedendaagse begrip van hoe de biologie werkt niet kunnen verklaren, alhoewel verklaringen die verband houden met recente kwantumbiologische resultaten wellicht duidelijkheid kunnen scheppen. Het is anticiperend, omdat het toekomstige fysiologische veranderingen in reactie op een belangrijke gebeurtenis zelfs zonder aanwijzingen lijkt te kunnen voorspellen. En het is een activiteit, omdat het bestaat uit veranderingen in het hart, de huid en het zenuwstelsel.”

Door: Caroline Kraaijvanger

Bron: Scientias.nl

Drie golven van vrijwilligers en de nieuwe aarde (interview)

Dolores Cannon verzamelt als regressie- en hypnotherapeut en paranormaal onderzoeker informatie op basis van sessies met haar cliënten.

Ze heeft op elk continent ter wereld lezingen gegeven en haar dertien boeken zijn vertaald in twintig verschillende talen.

Vanaf 1986 doet ze ook onderzoek naar het UFO-fenomeen en werkt ze met mensen die naar eigen zeggen een buitenaardse ontvoering hebben ervaren.

Vrijwilligers

Dolores heeft het over de drie golven van vrijwilligers en de nieuwe aarde. Door haar werk met hypnose heeft de 71-jarige Dolores drie verschillende groepen vrijwilligers onderscheiden die naar de aarde zijn gekomen om te helpen.

Sommigen komen rechtstreeks uit de ‘Bron’ en hebben nog nooit eerder een fysiek lichaam gehad. Anderen hebben vele levens gehad op andere planeten of in andere dimensies.

Geheugen

Omdat het geheugen wordt gewist op het moment dat wordt afgedaald in de aardse dimensie herinneren ze zich hun opdracht niet. Deze mensen hebben grote moeite zich aan te passen aan onze chaotische wereld.

Ze spelen volgens Dolores een essentiële rol bij de Ascentie richting de nieuwe aarde. Wat is het verschil tussen de drie groepen? Met welke moeilijkheden worden ze geconfroneerd? Welke rol hebben ze precies? Tot besluit vertelt Dolores over de nieuwe aarde, hoe de scheiding plaatsvindt en hoe we de effecten ervan voelen in ons eigen lichaam.



Bron: Redicecreations.com via Niburu.nl

Eerst geloven dan zien

Ik ben opgevoed door de ‘eerst zien, dan geloven’-generatie. Mijn goede vader was een harde wetenschapper die mijn spirituele zoektocht niet erg kon waarderen. Voor hem telden alleen de feiten: zwart was zwart en wit was wit. Veel mensen denken zo. En waarom ook niet? Het logische, wetenschappelijk denken heeft de afgelopen eeuwen zoveel moois opgeleverd, dat het niet vreemd is dat velen deze manier van denken als de enige waarheid zijn gaan beschouwen. Niet iedereen heeft het in de gaten, maar daarmee is de wetenschap een nieuwe religie geworden. Ze is de maatlat waarlangs alles wordt gemeten, de toetssteen van onze normen en waarden. Ze is het heersende paradigma. Er zijn ook andere paradigma’s. In sommige culturen geldt bijvoorbeeld: ‘eerst geloven, dan zien’. Op een evenement van Ode sprak onlangs de Amerikaanse sjamaandeskundige Alberto Villoldo. Hij vertelde dat de wereld die wij bovennatuurlijk noemen – de spirituele of mystieke dimensie – voor de indianen in de Amazone en Peru helemaal niet bovennatuurlijk is. Voor hen is die wereld net zo reëel als een stuk pizza. Sjamanen begrijpen ook helemaal niet waarom wij het internet nodig hebben: dat is er toch allang? Contact met voorouders, spirit en totemdieren is aan de orde van de dag. Het idee dat je daar een computer nodig zou hebben om in contact te komen met andere mensen ver weg, is voor hen redelijk absurd en vooral onhandig. Een ander paradigma. Deze indianen ervaren de ‘bovennatuurlijke wereld’ als natuurlijk. Ze twijfelen niet aan het bestaan ervan en staan daarmee open voor de ervaring. Ze ‘zien’ de geesteswereld en ze ‘zien’ subtiele energieën. Ze zien het, omdat ze erin geloven.

Blijkbaar bepaalt je geloofsovertuiging voor een belangrijk deel wat je als mens ervaart. En aangezien de meeste mensen niet verder kijken dan het heersende paradigma, zien zij ook allemaal hetzelfde en houden dat beeld samen in stand. Misschien gaat het nog verder. Misschien bestaat iets pas wanneer je erin gelooft. Misschien bestaan atomen pas sinds wij erin zijn gaan geloven. Misschien werd de aarde pas rond toen we daarin gingen geloven. Misschien is de aarde voor een heleboel mensen nog steeds plat. Einstein vroeg al eens of de maan eigenlijk wel bestaat als je er niet naar kijkt. De wereld is zoals je hem ziet en de wereld wordt zoals wij denken dat die zal worden. Auto’s konden pas ontstaan toen wij (of Henry Ford eigenlijk) er in gingen geloven. Mannen liepen pas op de maan toen John F. Kennedy erin geloofde. Als het waar is dat alles waarin wij geloven reëel wordt, en als het waar is dat we alles kunnen geloven wat we willen, dan kunnen we dus ook alles creëren wat we willen. We hoeven er alleen maar – en liefst zo massaal mogelijk – in te geloven. Waar zullen we in geloven? Vanuit welk paradigma zullen we leven? Wat sluiten we uit, wat laten we toe? Wie sluiten we uit, wie laten we toe? We kunnen onze wereld zo groot maken als we maar willen, we hoeven er alleen maar in te geloven. En onthoudt: the sky is not the limit.

Bron: Wereldgeheimen.nl

Massale rapportage van ongewone ervaringen

‘Uit enquêteonderzoek blijkt dat ongewone ervaringen massaal worden gerapporteerd. Mensen melden onder meer buitenlichamelijke ervaringen, helderziendheid, telepathie en voorschouw. Hoe reageren therapeuten, wetenschappers en filosofen? Hoe reageren de mensen die zulke ervaringen hebben, en met welke levensvragen brengen zij deze ervaringen in verband?’

In alle tijden en culturen rapporteren mensen buitengewone ervaringen. Deze ervaringen zijn voor veel mensen belangrijk voor de manier waarop zij zich oriënteren op zichzelf, hun medemens en de wereld waarin zij leven. Deze ervaringen zijn door wetenschap en filosofie (nog?) niet getemd. Ze worden in leerboeken voor psychologie- en filosofiestudenten nauwelijks of hooguit in voetnoten genoemd.

En als ze besproken worden overheersen reductionistische en betekenisonderdrukkende ‘verklaringen’. Wie desondanks in de wijsbegeerte naar deze ervaringen op zoek gaat, wordt niet teleurgesteld. Grote filosofen blijken zich er niet alleen mee bezig gehouden te hebben, maar er ook verrassende ideeën over te hebben.

Parapsychologie als spiritualiteit?

‘Spiritualiteit’ kan worden beschouwd als aandacht voor de diepte en reikwijdte van onze ervaring. In de middeleeuwen waren het mystici, in de Romantiek occultisten en kunstenaars, eind 19e eeuw de eerste psychologen en begin 20e eeuw de fenomenologie, die deze diepte en reikwijdte hebben proberen te redden voor het intellectuele discours. Het is aan deze denkers en stromingen te danken dat de hedendaagse filosofie überhaupt nog enige interesse heeft voor ‘spiritualiteit’, en niet volkomen is weggezakt in het cerebrale spierballenvertoon van de analytische wijsbegeerte.

Is het misschien mogelijk om de zogenaamde ‘common sense’, waarvan zoveel hedendaagse denkers zeggen uit te willen gaan, te ontgrenzen in de richting van een ‘uncommon sense’? Richten de uitzonderlijke menselijke bewustzijnstoestanden die de parapsychologie bestudeert niet evenzovele vragen aan de strakheid van de grenzen van het ‘normale’, ‘rationele’ bewustzijn?

Psychical Research: een verdwenen geschiedenis

Psychical research was historisch onderzoek: onderzoek naar buitengewone ervaringen die concrete mensen in hun levensgeschiedenis hebben meegemaakt. Het vak is nu zelf een historisch verschijnsel geworden: de belangstelling van wetenschappers en filosofen voor dit onderzoek is goeddeels verleden tijd, de bevindingen lijken te zijn vergeten.

Het is opvallend dat dit vergeten onderzoek, dat zo discontinu lijkt te zijn met de wetenschappelijke cultuur, zelf juist de discontinuïteit van het geheugen onderzocht. In een tijd waarin alles transparant moet zijn en we zogenaamd ‘over alle informatie beschikken’ zijn we ons niet meer bewust van de selectiviteit van ons geheugen. Misschien is psychical research toch een wetenschap voor de toekomst.

Bron: Godenenmensen.wordpress.com

Magische krachten

Dit onderwerp lijkt niet realistisch en niet meer van deze tijd. Maar...
Misschien ben je een van de mensen bij wie het na een tijd fout gaat met degenen die je lang bejegend hebben. Ze lijken wel vervloekt al doe je niets. Onvermijdelijk lijkt het hunzelf te straffen.
Ben je jaloers dan lijken alle voordelen naar die ene persoon te gaan. Dit zijn vormen van automatische mentale invloed.

De film "Carrie" beeldde het nogal erg overdreven uit. Ook ging het direct. Maar het komt op die manier wel voor. De meeste poltergeistfenomenen zijn immers RSPK (recurrend spontanous psycho kinesis of herhaaldelijke onbewuste invloed op fysieke actie). Al is dit fenomeen wel meer gecompliceerd dan die verklaring alleen, maar ze bestaat. Meestal is er een combinatie met andere zaken. Donkere figuren en geesten spelen naar mijn ervaring ook mee.

Iemand bewust verwensen of geluk toewensen heeft minder resultaat doordat dit stemt vanuit bewuste druk vertrekt, maar let op van je onbewuste vermogens. Het is dus niet zo gemakkelijk om met wil dingen te doen. Tenzij de vloek bij het ombrengen van de persoon door deze wordt geuit.

Toch zijn er die erin slagen voorwerpen te bewegen. Het beroemdste geval was Nina Kulagina. Vanuit eigen doorzetting omdat ze het leuk vond soms dingen zoals lucifers te kunnen bewegen, ontwikkelde zij zich tot een goed onderzocht psychokinetisch medium. Ze kon het in allerlei strenge toestanden. Uiteindelijk lukte het haar met grotere voorwerpen zoals met bekertjes onder glazen stolpen.

Uiteindelijk eindigde ze wetenschappelijk onderzocht als militair geheim tijdens de koude oorlog om invloed uit te oefenen op mensen. Daartoe bewees ze meer dan eens in een gecontroleerde wetenschappelijke ruimte om een kikker dood te denken door zijn hart te laten stoppen. De Amerikanen reageerden daarop met hun project Stargate (psychische spionage) en ontdekten zo dat een op de Noordpool gebouwde barak diende om de eerste van de super grote kernbuikboten te bouwen waarvan de Koerks hun paradepaardje was.

Dus iemand dood denken blijkt toch te kunnen... Als je iemand dood kan denken, kan je ook iemand genezen. Daar schuilt ook een soort spirituele magische kracht in.

Ook autosuggestie of placebo is iets dat je magisch kan noemen. Het oefent een zekere invloed uit en vaak zijn daar zaken door genezen waar de hoop was opgegeven.

Iets wat ook bekend is, is de kracht der wanhoop. Bijv. iemand belandt onder een zware wagen en kan er niet vanonder omdat deze bovenop hem gevallen is en zijn leven bedreigt. Zo tilde iemand eens een vrij zware auto op bij iemand die onder zijn auto aan het sleutelen was met verwijderd wiel. Supervermogens op de juiste momenten. Hier komen ook factoren bij zoals het feit dat het misschien de tijd niet was voor de man onder de auto.

Ook komen vrij vreemde onverklaarbare hulpacties voor bij onvermijdelijk dodelijke gebeurtenissen. Je kan ergens vanaf vallen en onverklaarbaar terug geduwd worden (van gene zijde?) of gered worden door een onwaarschijnlijk "toeval" bij een hopeloze situatie. Ook bovennatuurlijke ingrepen komen voor zoals een auto die vlak voor een onafwendbaar ongeval plots verplaatst blijkt zodat er niets gebeurt en je blijft leven. Zoals laatste heb ikzelf eens meegemaakt.

Ook speelt de bezieling en de hartstocht die je in een werk steekt een grote rol op de schoonheid en het succes van je realisatie.

Bron: Wereldgeheimen.nl