Mentale beïnvloeding

Beïnvloeden van het gedrag van anderen

Door de eeuwen heen is de mens geneigd anderen te willen beïnvloeden. Kan dit echter ook op een stiekeme mentale manier en in hoeverre is dit verantwoord?

Er is onderzoek gedaan met goed bestudeerbare maar lichte beïnvloedingen. Dit is dus mogelijk bevonden in vrij wetenschappelijke testen.

Uitgebreidere testen zijn gedaan door het project DMILS (Direct mental influence on living systems)

Er zijn ook onderzoekingen gedaan door Cleve Backster door een leugendetector op planten aan te sluiten. Ook deze testen waren positief en wezen ook op een soort bewustzijn (of leven) bij planten.

Dat er met de geest ook invloed kan uitgeoefend worden op materiële objecten is zelfs nog het gemakkelijkst bestudeerbaar door psychokinetische mensen. Ze zijn helaas zeldzaam maar het feit dat ze scherp onderzocht zijn geldt als maatstaf. Als enkelen dat kunnen is het gewoon mogelijk.

Ook komt het spontaan voor bij sommige mensen die bijv. geen uurwerk kunnen dragen. Dit gaat na korte tijd defect. Dit komt bijvoorbeeld meer voor na een bijna doodervaring als na-effect ervan.

De vraag omtrent dit topic is dus niet of iemand je kan aanvoelen, maar of je ook iemand of iets bewust kan beïnvloeden. Natuurlijk kan niet iedereen dit die dit zou willen, maar zullen er ook begaafden zijn die daar beter in slagen.

In hoeverre deze beïnvloeding boven iemands vrije wil uitsteekt en hoe krachtig men iemand kan beïnvloeden en in welke toestanden dat best lukt, is een ethisch vraagstuk dat gemakkelijk te veroordelen is. Nochtans worden we hele dagen beïnvloed door getrainde verkopers, reclame die daarvoor speciaal ontworpen is, fotografische technieken en andere meer subliminale technieken die rechtstreeks op het onderbewustzijn werken (bijv. gelukkige en lachende mensen op een reclamefoto voor poetstaken of karweien die we anders niet graag doen). Deze hebben alle de bedoeling iemand te beïnvloeden. Dit is bijna uitsluitend gericht om meer winst te maken door het koopgedrag te beïnvloeden.

Men kan dus gewoon ook de vraag stellen in hoeverre dit allemaal nog wel verantwoord is. We staan er niet bij stil omdat we met reclame zijn opgegroeid die doelbewust ontworpen is om te verkopen.Soms kopen we dingen die we niet nodig hebben maar die we toch willen hebben.

Je kan dan ook de vraag stellen in hoeverre we dingen beïnvloeden die we niet willen door negatieve gedachten.

Opmerking: "probeer niet de loterij of lotto te winnen want die is ontworpen om de kans veel kleiner te maken dan het lijkt". Zo kunnen organisatoren van dergelijke systemen op hun twee oren slapen, ze maken alleszins winst. Hun voordeel is dat erg weinig mensen iets van kansberekeningen kennen. Voor Lotto is de kans ongelooflijk klein. Dat ze deze er moesten bij vermelden zouden ze geen enkel formulier verkopen.Toch zie je op iedere reclame ervoor dolgelukkige mensen.

Bron: Users.telenet.be/aura.oasis via Wereldgeheimen.nl

Communicatie, Law Of Attraction, engelen en gidsen

Verbeelding is een waarachtig godsgeschenk. Het was tenslotte de geest van God die over de wateren zweefde. Niet God zélf. Ook een architect moet in de eerste plaats zijn verbeelding aanspreken, vooraleer hij de dingen op papier zet en daarna een aannemer aanwijst die alles uitvoert.

"Fantasie is belangrijker dan kennis," beweerde Einstein, "want kennis is begrensd." Verbeelding is dus een prachtig iets, zolang je er controle over hebt, maar als het jou controleert ...

Al meer dan 40 jaar doe ik aan Zelfkennis, bestudeer ik de mens en stel ik interesse in alles wat er zich in de parapsychologische wereld afspeelt.

Soms stel ik mezelf wel de vraag wat het wezenlijke verschil is tussen een persoon die met engelen en gidsen communiceert en een persoon die via spiritisme met de overledenen praat. Dan heb je nog mensen die door een entiteit worden bezocht; een entiteit, die soms in dat lichaam kruipt en er dus bezit van neemt.

Het kan nog erger: jarenlang bezocht ik een dame, die ervan overtuigd was dat ze een mannequin was. Je weet wel: zo'n etalagepop in uitstalramen van winkels. Zij was gemaakt van rubber en vanbinnen was ze hol. Ze had dus geen hersenen, geen longen, geen darmen, geen maag, enzovoorts. Uiteindelijk vroeg ze euthanasie aan, hetgeen ze ook verkreeg. Haar laatste wens was om daarna te worden verbrand - want, omdat ze van rubber was gemaakt, zou ze nog eeuwig in een kist blijven voortleven, beweerde ze. Erna was haar naam en ik heb aan haar een nieuwsberichtje gewijd.

De mens wordt geregeerd door zijn brein, en om die reden verkrijgt alles de betekenis die men er zélf aan geeft. Het lichaam - anders gezegd: het verlengde van dat brein - handelt ernaar. Dit betekent dan ook, dat de mens, die dermate met dat lichaam is vergroeid en dus denkt dat hij dat lichaam is, weinig of geen keuze heeft, en dus ook niet over een vrije wil kan beschikken.

Als je denkt dat een keuze maken van wat men vanavond gaat eten, welke film men zal gaan zien, welk werk men zal kiezen, met welke persoon men tussen de lakens wil kruipen, en zo meer, gebasseerd is op 'vrije wil', kan ik je geen ongelijk geven. Toch is vrije wil iets geheel anders. Weet, dat jouw hersenen meestal enkele seconden voordien reeds hebben beslist welke keuze je zult gaan maken.

'Wil' wordt ook verward met 'eigenwil'. Met wilskracht kan een men zelden iets bereiken. Tijdelijk, misschien, maar weinig of niets op lange termijn. Dit doet me denken aan het volgende voorbeeld...

Leg een plank van 30 centimeter breed op de grond en vraag iemand om daarover te lopen. De persoon zal dat zonder bezwaar doen.

Leg nu diezelfde plank tussen twee blokken huizen van de ene nok van het huis naar de andere en stel hem dezelfde vraag. Zijn antwoord zal hoogstwaarschijnlijk zijn: "Ik wil wel, maar ik durf niet. Ik denk en geloof dat ik zal vallen."

Dir voorbeeld kan ons laten inzien dat voelen en geloven sterker is dan de wil.

Over het brein zélf is nog maar heel weinig geweten. En, indien wetenschappers toegeven dat er over de werkzaamheden van de hersenen amper 10% is bekend, waar haalt de gewone sterveling dan het recht vandaan om 'te denken' dat hij er alles over weet? Het antwoord daatop heb ik reeds meermaals gegeven: dit 'denken', dat in dat brein geschiedt, is verbonden met het geheugenmagazijn; een magazijn, waarin dingen zijn opgestapeld die men ooit heeft gelezen, gezien of gehoord. Op 'geleende kennis' dus.

Indien je je door een hypnotiseur laat hypnotiseren, kun je persoonlijkheidsveranderingen ondergaan. Men kan je van alles inpraten en onbewust zul je het als waarheid aannemen en jezelf ernaar gedragen. Blauw wordt rood, en je zult onder hypnose zweren dat het wel degelijk rood is. Onder hypnose kan men jou de suggestie geven dat je superman bent, een kip, of wat dan ook - en eieren zul je leggen. Kakelen ook.

Velen brengen - zonder het te beseffen - zichzelf in die hypnotische toestand en verbeelden zich dingen die we als buitenstaander niet kunnen verifiëren. Omdat het hun sterkte is, wordt de leugen hún waarheid. Ik zal ditmaal niet al té diep op dit thema ingaan, maar de meer bewuste mens zal in staat zijn om achter de hiernavermelde woorden datgene te lezen wat ik in wezen wil bedoelen.

Het Voodooïsme is een geloof, net als een welk ander geloof. Vroeger - ik spreek over de jaren '70 - reed ik meermaals naar Parijs om van de rituelen van Mambo Simonne de Beauvoir te genieten. Tijdens die bezoeken, die altijd gepaard gingen met een lekkere Haitiaanse schotel, bleef ik alert teneinde de dingen goed te kunnen observeren. In Australië maakte ik in de jaren '80 dan weer kennis met de aboriginals, en ook daar kwam ik tot dezelfde vaststelling dat de mens in wezen het onbewuste slachtoffer is van zijn eigen verbeeldingswereld."

Wat er ooit sedert het kind-zijn werd ingestopt, komt er dan ook automatisch weer uit. Daarom is de opvoeding thuis, naast de educatie op school, primordiaal voor het opgroeiend kind. Stop het in de handen van onwetende mensen, en het groeit uit tot een gelovig iemand, een ongelovig iemand, een bijgelovig iemand, maar geenszins tot een mens die in staat is het instinctieve bewustzijn te veredelen en uit te groeien tot meer-mens-zijn en tot een mens 'die weet'.

Het feit dat je met gidsen, overledenen en hogere geesten kunt communiceren, maakt daar deel van uit. Rose Marie Pierre, een Mambo, oftewel: vrouwelijke Voodoo priesteres, baat al jarenlang een tempel uit in Flatbush, van het Amerikaanse Brooklyn.

Het is in deze tempel dat zowel priesters als leken hun lichaam door de loa laten bezitten. Loa zijn machtige geesten uit het dodenrijk, die als tussenwezens fungeren en verbinding leggen tussen de mensheid en verre Voodooïstische goden.

De meeste loa zijn kwaadaardig, sommmige richten schade aan - en, om dit te voorkomen moet elke geest op een specifieke manier worden opgeroepen en benaderd. Men begint met een Vévé op de grond te tekenen. Zo heeft elke geest een eigen Vévé, een eigen symbool. Hierbij wordt meestal maïsmeel gebruikt. Op een altaar worden offers aangebracht terwijl men ondertussen muziek maakt, zingt en danst.

Van zodra een loa bezit neemt van een lichaam gaat alles er veel wilder en intenser aan toe. Dan wordt er geroepen en geschreeuwd en lopen de stervelingen als wilden door de kamer rond, alsof ze door iets in verwarring zijn gebracht. De oogbollen zijn naar boven gericht, net als in de REM-slaap. Omstaanders staan klaar om de persoon op te vangen van zodra ze zien dat hij/zij elk moment achterover kan vallen, omdat de persoon het bewustzijn heeft verloren.

Het hoofdingrediënt is trance en bij de meesten gebeurt dat automatisch en hebben ze aldaar helemaal geen drugs voor nodig. In onze gewesten gaat het er iets minder primitief aan toe, en het woordje 'trance' verkrijgt andere, meer aanvaarde benamingen, maar - zoals ik reeds eerder schreef: alles hangt van opvoeding en conditionering af. Indien wij, bijvoorbeeld, in Haïti waren geboren, zouden we die dingen ook aanvaarden als 'heel normaal'.

Indien we dus de essentie, de onderliggende gedachten en geloofsovertuigingen, van die menstypen aan een nader onderzoek onderwerpen, en die vergelijken met die van de meer ontwikkelde, westerse mens, belanden we bij hetzelfde beginsel. Om die reden kunnen we dan ook geen duidelijke grens trekken tussen geloof en bijgeloof, tussen wat echt is en wat verbeelding, enzovoorts.

Uiteindelijk hebben geen van beiden iets uitstaans met 'écht weten' en zal het nog honderden jaren duren vooraleer we kunnen spreken van de mens met een hoger niveau van bewust-zijn. Ondertussen laten we iedereen - wereldwijd - verder genieten van zijn/haar eigen geloof; een geloof, eigen aan de omgeving waarin de persoon is opgegroeid.

Bron: Spiritualia.be via Wereldgeheimen.nl

Onze schaduwkant

Wees je bewust van de donkere kant van jezelf en van het leven en weten wat het tegen je zegt.

Hoe feller het licht, hoe donkerder de schaduw. Alles heeft een schaduwkant. Als je de schaduw van een persoon niet niet ziet de schaduw van een persoon zie je de persoon niet. Maar bent verblind door idealisering. Als je niet je eigen schaduw ziet, ben je in ontkenning, en zal je schaduw projecteren op anderen.

We hebben allemaal een kant die we als donker zouden beschouwen. Onze schaduw kan onder meer het volgende behelzen: honger aar macht, verborgen agenda's, chaotische emoties en sub-persoonlijkheden, verslavingen, enzovoort.

Hoe meer we die schaduwkanten proberen te ontkennen, hoe meer het gewicht van ons inneemt. Maar als we de realiteit omarmen, leren hoe het werkt en vervolgens accepteren zodat het geen grip maar op ons kan hebben worden we verlicht. We worden wijzer en begripvoller voor het hebben van een schaduw en ontdekken dan ook verborgen schatten in de krochten van onze ziel.

Als we in oorlog zijn met onze eigen schaduw, dan domineert die ons. We projecteren vervolgens ons eigen onvermogen op die van anderen. Als we niet in staat zijn om onze schaduw te aanvaarden, worden we hongerige geesten, voor altijd op zoek naar erkenning om onze twijfels die aan ons knagen te compenseren. Wanneer we het erkennen en aanvaarden zorgen we ervoor dat we onze onvolmaaktheden niet meer voeden en dat maakt ons aantrekkelijker voor anderen. Alle mensen hebben een schaduw, maar alleen de sterkste mensen onder ons accepteren hun schaduwkanten en verbinden het met liefde. Het vergt moed om je schaduw te accepteren. En het is continu een proces dat leidt tot genezing voor jezelf, die je dicht bij jezelf brengt, bij anderen en de hele wereld.



Bron: Wereldgeheimen.nl & Spiritscience

Spiritualiteit & Milieuproblematiek

Er is een fysische wet (de eerste wet uit de thermodynamica of warmteleer) die zegt: In een gesloten ruimte of in een gesloten circuit blijft de aanwezige energie behouden. Er gaat niets verloren.

Is ons zonnestelsel een gesloten circuit? Neen, het maakt deel uit van een reusachtige keten van zonnestelsels. Miljarden sterren zijn zonnen met hun planeten eromheen wentelend. Zo zeggen astronomen. Ik neem aan dat dit volledige (is het vol of ledig?) heelal, de materiële kosmos, een grote ruimte is waarin de aanwezige energie behouden blijft. Waar zou ze immers naartoe kunnen? Materiële energie kan enkel binnen de materiële ruimte blijven, ongeacht of deze ruimte begrensd is of onbegrensd. Er is ook sprake, in wetenschappelijke kringen, van uitdijing en inkrimping wat verandering in de dichtheid van de heelalmassa veroorzaakt. De massa en bijgevolg de hoeveelheid energie echter, blijven constant.

Een tweede wetmatigheid uit de thermodynamica is het verschijnsel entropie. Letterlijk heeft dit verschijnsel enkel betrekking op warmte en haar verspreiding. Maar vermits warmte een vorm van energie is kan dat verschijnsel in een bredere context beschouwd worden.

Op kosmisch en op planetair niveau betekent dit verschijnsel dat in verloop van een periode een evolutie waarneembaar is van een ordelijke situatie naar een wanordelijke.

Neem het leven op aarde in beschouwing. Er zijn indicaties dat oorspronkelijk er slechts weinig mensen waren die een eenvoudig (= ont-wikkeld) leven leidden. Er was een overvloed aan planten voor mens en dier. Met de tijd nam die bevolking toe en werd de structuur van die samenleving complexer. Het leven werd in-gewikkelder. Het nam in kwantiteit toe om in kwaliteit af te nemen. De mens putte meer en meer de aarde uit en vervuilde zijn omgeving en zichzelf. De evolutie ging van orde naar chaos. Dit was geen rechtlijnige evolutie. De entropie in een gesloten systeem kan enkel gelijk blijven of toenemen.

Mensen en dieren creëren als het ware hun eigen bijproducten. Dat zijn in de eerste plaats hun nakomelingen. Zo gaat het ook met een ganse bevolking. Nieuwe generaties creëren subculturen die uitgroeien tot zelfstandige culturen die zich verwijderen van hun moederland (emigratie), nieuwe gebieden verkennen en er zich vestigen. Zo vergaat het alles: alle leven, bezield en onbezield, de materie, alles volgt deze wet van entropie: Bij het omzetten van één energievorm in een andere wordt ze opgesplitst in meerdere vormen.

Wanneer een extreem bereikt is, een grote bevolkingskwantiteit en en lage levenskwaliteit, hoge pollutie, lage zuiverheid, grote chaos en conflict, wanneer dus de expansie een maximum bereikt heeft dan zakt het kaartenhuis in elkaar. Ik schat dat we dat moment bijna bereikt hebben. Een keerpunt. Misschien wel hét Grote Keerpunt!

Enkele voorbeelden van entropie en het behoud van energie:

- Bij het verbranden van afval komt er warmte vrij die nuttig gebruikt kan worden. Ook komen er gassen vrij, waterdamp en een restant in de vorm van as.

- Door consumptie van verbruiksgoederen verkrijgt men voedsel, kleding, huishoudgerei, bouwmaterialen en vervoersmiddelen enerzijds en wegwerpverpakking, mest, vodden, versleten en defecte toestellen, afval van verfmiddelen, houtbewerkingsproducten, oud ijzer en kunststoffen anderzijds.

Wie zet de evolutie van ons bewustzijn van deze neerwaartse in een opwaartse beweging om wanneer het dieptepunt is bereikt? Logischerwijze de eigenaars van dit bewustzijn, de mensen zelf. Wanneer de gehele mensheid beneden zit, in de put, wie zet de lift in gang?

De cruciale vraag is m.i.: kan de mensheid dat op eigen houtje? Of is er iemand nodig die deze golvende beweging van ups en downs niet meemaakt, die niet onderhevig is aan de wetmatigheid van deze materiële wereld, eenvoudig omdat deze persoon niet in de lichamelijke wereld verblijft, zoals wij wel doen? Iemand wiens bewustzijn steeds hetzelfde blijft, iemand die erboven staat en vrij is om naar ons dal van problemen af te zakken en zo goed is om dat te doen. Iemand die de weg kent en hem tonen kan aan ons en dat ook doet. Zelf zijn we de berg afgedaald, dus die weg kennen we. Het volstaat niet en is niet mogelijk zelfs die bergweg terug op te wandelen want het is een weg in de tijd. We kunnen de klok niet terugdraaien of de wijzers in tegengestelde richting laten draaien. De planeten draaien in één richting. Was ik maar wijzer zei de klok dan draaide ik me terug. Ze was niet 'wijzer'. Ze was gewoon klok. Een 'wijzer' kon ze dus niet zijn.

Toch, om die afdaling ooit te kunnen doen, zijn we daarvóór bergbeklimmers geweest. De wandeling voorwaarts én opwaarts hebben we ooit zelf gemaakt. Maar 't is zo lang geleden dat we daar veel van vergeten zijn. We hebben dus een opfrissing van ons geheugen nodig.

Inzicht in onze eigen milieuproblematiek, helder inzicht in ons zelf is een eerste kunst die we ons kunnen aanleren. Hoe ziet mijn milieu er van binnen uit? Is er orde in mijn gedachten- en gevoelswereld? Is het proper bij mij van binnen? Zo ja, dan ben ik automatisch aandachtig voor fysische hygiëne. Zo ja, dan houd ik vanzelfsprekend mijn woonst, in de eerste plaats mijn lichaam dus, rein. Dan let ik vervolgens op mijn huis, tuin en verdere omgeving. Ik zorg voor zo zuiver mogelijk voedsel. Ik zorg ervoor dat ik het milieu niet begiftig met onnodig lijden, zowel t.o.v. Mens, dier als plant en respecteer de aarde waarop en waarin deze leven. Ik produceer en consumeer dus zo weinig mogelijk schadelijke stoffen zoals adrenaline, anti-biotica, mycotica (schimmels), onnatuurlijke chemicaliën en septische stoffen.

Wanneer we dit inzicht verworven hebben en we de kunst hebben eigen gemaakt en consequent toepassen dan ervaren we succes en zien we dat onze milieu- en andere problemen zich oplossen als plastiek in een verbrandingsoven.

Verspilling is een aanzienlijke factor die de milieuproblemen verhoogt. Verspilde gedachten is hier de basisoorzaak van. Eens we beseffen dat geluk de natuurlijke staat is van de mens en dat een ongelukkig menes niet zal ophouden dit geluk te zoeken, dan zullen we streven naar een staat van bewustzijn waarin elke gedachte geluk brengt. We zullen geen enkele gedachte, geen enkele seconde verspillen. Als we in de essentie van het leven blijven en ons innerlijk geluk dan is er geen beheofte aan de jacht op zinsbevrediging en is er ruimte voor liefde.

Vervuiling begint in ons bewustzijn, in onze gedachten. Alle verspilde, negatieve en destructieve gedachten creëren een hele boel afval die in onze visie naar buiten komt en onze omgeving bevuilt. Deze afval kunnen we verbranden in het vuur van liefde en gezond verstand. Doen we dit niet dan zullen we steeds vuiler worden en ons milieu met ons en zullen we door lijden onder ziekten natuurrampen en ongelukken die bij wijze van spreken toevallig gebeuren, tot bezinning komen.

Ons zorgen maken heeft geen zin. Wat de menselijke vervuiler niet schoon krijgt of wil schoonmaken zal de natuur, in de eerste plaats de menselijke natuur, zijn destructieve neigingen, bewerkstelligen. Daar heeft de mens zich reeds uitvoerig op voorbereid. Zijn atoombommen wachten!

Allemaal samen betalen we de rekening naargelang onze persoonlijke bijdrage aan het veroorzaken van de problemen.

Bron: Voeljevrijmagazine.nl via Star-People.nl