Ego: het strategische zelf

Dit artikel is geschreven door Pieter Stuurman en overgenomen van zijn blog: pieterstuurman.blogspot.nl

Je hebt mensen die, ondanks hun successen of tegenslagen, altijd zichzelf blijven. Je hebt ook mensen die zichzelf niet zijn. Je hebt mensen die zichzelf voor de gek houden. Je hebt mensen die zichzelf kwijtgeraakt zijn, en mensen die zichzelf gevonden hebben. Of hervonden hebben. Maar wie vindt dan wat?

Als je jezelf niet bent, wat ben je dan? Als je zelf de keuze maakt om anders te zijn dan je bent, dan maak je toch zelf die keuze. Dan is de manier waarop je jezelf presenteert toch een gevolg van de keuze die je zelf maakt, en dus ben je dan toch weer jezelf. Of niet?

Toch hebben mensen een feilloos gevoel voor authenticiteit als het gaat om het zelf. Vooral bij anderen. Dat impliceert dat er een zelf bestaat dat authentiek is, en waarvan naar keuze kan worden afgeweken, maar dat zo’n keuze een minder authentiek zelf oplevert. Ook al is die keuze zelf gemaakt. Het gaat ervan uit dat er in de kern van iedereen een onveranderbare essentie ligt. Een zelf zoals het is, en blijft. Ook al kies je uit vrije wil voor iets anders.

Als het essentiële zelf onveranderbaar is, dan kan de vrije wil er ook geen invloed op hebben. Dan moet die vrije wil dus invloed hebben op iets anders dan het essentiële zelf. Dan moet er dus ook een veranderbaar, of programmeerbaar deel van het zelf bestaan. Een deel dat keuzes kan maken, dat strategieën kan ontwikkelen en volgen. Het programmeerbare zelf.

Als het essentiële zelf onveranderbaar is, dan kan het zich niet aanpassen. Het is dan immers zoals het is. En zonder aanpassingsvermogen wordt het leven onhanteerbaar. Situaties doen zich in alle mogelijke vormen voor, kunnen bedreigend zijn, en moeten worden gehanteerd. Daarom is het noodzakelijk dat we ons kunnen beschermen tegen alle dingen die we meemaken en op ons afkomen. En dat wapenen doen we door strategieën te ontwikkelen. Iedereen doet dat op zijn manier; de manier die het beste bij hem of haar lijkt te passen. Het wapenen gebeurt uit noodzaak, het bepalen van de strategische richting uit vrije wil.

Die vrije wil heeft daarmee alleen invloed op het programmeerbare zelf. Strategieën worden gevormd door een combinatie van vrije wil en omstandigheden. De omstandigheden geven aan voor welke gevaren het zelf beschermd moet worden en op basis daarvan wordt een zo goed mogelijk passende strategie ontwikkeld. Het is daarvoor dus noodzakelijk dat we ons van de gevaren bewust zijn. Het bewust zijn van gevaren noemen we angst.

Strategieën worden dus gevormd op basis van angst, in combinatie met een mix van vrije wil en van talenten (je kiest voor je sterkste kanten als je jezelf wil wapenen tegen gevaren).

Het programmeerbare, strategische zelf is een noodzakelijk hulpmiddel om te overleven in een materiële wereld. Het essentiële zelf is immers onveranderbaar, en kan dus ook geen keuzes maken om zich te verdedigen.

Strategieën werken alleen als je jezelf eraan houdt. Werkende strategieën die hun nut bewezen lijken te hebben, zijn daarom zeer hardnekkig. Ze vormen een beveiligingsschild rondom het zelf en beschermen dat zelf tegen alles waarvoor het bang is. Het loslaten van zo’n schild zal dus direct meer angst opleveren en zal daarom vermeden worden.

Dat geeft het strategische zelf (ook wel ego genoemd) macht over het essentiële zelf. Hoe succesvoller de gekozen strategieën lijken te zijn, hoe meer ruimte het strategische zelf krijgt om nieuwe strategieën te ontwikkelen of bestaande strategieën te versterken. En die strategieën leveren controle op. Het geeft een persoon controle over zijn leven. En daarmee over zijn essentiële zelf.

Maar omdat het essentiële zelf onveranderbaar is, kan het ego dat essentiële zelf alleen controleren door het te onderdrukken of te verduisteren.

Mensen die zichzelf niet zijn, doen dat vanuit angst. Wat we dan te zien krijgen is het strategische zelf, in plaats van het essentiële zelf. Andere mensen voelen dat vaak goed aan, en zeggen: hij is zichzelf niet. Voor de persoon in kwestie is het meestal niet zo duidelijk. Hoe succesvoller een strategie lijkt te zijn, hoe sterker mensen zich ermee gaan vereenzelvigen. En dan kan het gebeuren dat die mensen gaan denken dat ze hun strategische zelf (hun ego) zijn.

In dat geval is het essentiële zelf volledig verduisterd, en heeft het strategische zelf de macht volledig overgenomen.

Omdat het programeerbare, strategische zelf niet alleen uit vrije autonome keuzes bestaat, maar ook gevoed wordt door (angst voor) omstandigheden, is het ook van buitenaf programmeerbaar. Als een ander het voor elkaar krijgt om angst te genereren, dan zal het strategische zelf daarop reageren. Het is om die reden dat angst voortdurend gebruikt wordt om anderen te beïnvloeden. Het is de enige manier om anderen te programmeren.

Alle pogingen om anderen te programmeren zijn gericht op het strategische zelf, en bestaan uit het enige voedsel voor dat ego: angst. Zonder angst is er geen enkele aanleiding voor het vormen of aanpassen van strategieën. Mensen die anderen proberen te beïnvloeden, doen dat altijd door die anderen te voeden met angst. Er is simpelweg geen andere manier.

Opvoeden is een vorm van programmeren. Vandaar dat opvoeden hoofdzakelijk bestaat uit het gecontroleerd voeden van angst. Het is gebaseerd op de gedachte: input is output. Stop je de juiste angsten in een kind, dan kun je een bepaalde reactie verwachten. Alle boodschappen zijn gericht op het strategische zelf: je moet goede cijfers halen want anders krijg je geen diploma, je moet een diploma halen want anders kun je niet studeren, je moet studeren want anders krijg je geen goede baan, je moet en goede baan hebben want anders krijg je maar weinig geld of aanzien etc.

Ook alle reclame- en propagandaboodschappen waarmee we voortdurend geconfronteerd worden, zijn gericht op het ego. Het programmeerbare, strategische zelf/ego wordt vanaf onze eerste dag gevoed, en zelfs vetgemest. En hoe vetter dat strategische zelf wordt, hoe meer het essentiële zelf weggedrukt of verduisterd wordt (en hoe gemakkelijker een persoon programmeerbaar wordt). Het strategische zelf, dat in eerste instantie bedoeld was ter bescherming van het essentiële zelf, heeft dat essentiële zelf buitenspel gezet. Het is van een handig hulpmiddel, een dienaar, verworden tot een dictator. Maar het essentiële zelf is er nog wel. Het is onveranderbaar en dus ook onuitwisbaar.

En bij veel mensen komt er dan ook een moment waarop er een conflict ontstaat tussen die twee ‘zelven’. En zo’n conflict noemen we een psychisch probleem. Het is het probleem dat zich voordoet bij degene wiens strategie het is om altijd grappig en vrolijk te zijn maar zich steeds depressiever voelt, het is het probleem van degene die zich altijd sterk en stoer voordoet maar steeds onzekerder wordt, het is het probleem van degene die zich altijd begripvol en verzorgend opstelt maar steeds meer last krijgt van sadistische of gewelddadige gedachten. Enzovoort. Ieder psychisch probleem is het gevolg van een conflict tussen het strategische zelf en het essentiële zelf. En de oorzaak ligt altijd in het strategische zelf dat een richting gekozen heeft die onverenigbaar is met het essentiële zelf. Het essentiële zelf is immers onveranderbaar en dus kan het ook niet goed of slecht zijn. Het is zoals het is.

Omdat het essentiële zelf geen strategieën kent, wordt het oplossen van problemen altijd overgelaten aan het strategische zelf. Maar het strategische zelf is nou juist de veroorzaker van het probleem. Daarom kunnen mensen soms te maken krijgen met zeer hardnekkige psychische problemen. Je kunt het oplossen van een probleem niet overlaten aan de veroorzaker ervan. En verder heb je geen middelen om het aan te pakken.

Dan heb je dus een ander nodig. Een therapeut of zo, of een goede vriend om met te praten. Maar ook therapeuten en goede vrienden zijn gewend om problemen aan te pakken door er controle over te krijgen. Terwijl een overmaat aan controle nou juist de veroorzaker was van het probleem: overmatige controle van het strategische zelf/ego over het essentiële zelf, waardoor het essentiële zelf geen adem meer krijgt.

De enige echte oplossing is dan: het verminderen van de macht van het strategische zelf/ego, waardoor het essentiële zelf weer ruimte krijgt. Maar dat is eng. En het ego zal dus onmiddellijk proberen in te grijpen. De enige echte oplossing is dan het ego minder macht te geven door het los(ser) te laten.

In onze cultuur en in deze tijd heeft het strategische zelf/ego een buitenproportioneel grote rol toebedeeld gekregen. En omdat het ego van buitenaf beïnvloedbaar/programmeerbaar is, worden we voortdurend bestookt met allerlei angsten die tot doel hebben ons een bepaalde richting in te sturen.

Daarmee speelt het ego niet alleen een buitenproportioneel grote rol op individueel niveau, maar ook op collectief niveau. Het collectief (de mensheid) is niets meer dan een verzameling individuen, en is daarmee een afspiegeling van die individuen. Je ziet dan ook dat de samenleving op een vergelijkbare manier ingericht is en bestuurd wordt als het gemiddelde individu.

Ook collectieve angsten worden gepareerd met strategieën. Strategieën die controle moeten opleveren over alle bedreigingen. En je ziet dan ook dat er een collectief ego bestaat dat op vergelijkbare wijze als bij het individuele ego, steeds meer macht naar zich toetrekt. Dat collectieve ego kennen we als regeringen en bestuur.

Net als het individuele ego, is het collectieve ego (bestuur, regering) aangesteld om ons te beschermen tegen bedreigingen. Als een dienaar om ons te verdedigen. Maar net zoals bij het individuele ego, heeft het collectieve ego zich omgevormd van dienaar tot dictator. En ook hier ontstaat een probleem. Door de toenemende macht van dat collectieve ego, kunnen we steeds minder zijn wat we in essentie zijn. We worden voortdurend tot van alles gedwongen, of verhinderd om onszelf te zijn. We zijn onvrij.

En net zoals bij individueel ego, is het enige wapen waarover het collectieve ego beschikt ter bestrijding van een probleem: meer controle. En zo wordt het probleem van onvrijheid, dat veroorzaakt is door het collectieve ego (regering) door datzelfde ego alleen maar versterkt in plaats van opgelost: we worden steeds meer onvrij.

En daarmee hebben we niet meer de vrijheid om te zijn wat we in essentie zijn. En die essentie is onveranderbaar, dus daarin hebben we geen keuze. En daarmee is vrijheid dus iets dat pas bestaat als je niet gedwongen wordt om te kiezen.

De enige mogelijkheid om het essentiële zelf weer de ruimte te geven, is het loslaten van het ego, zowel op individueel als op collectief niveau. We hoeven het ego (zowel het individuele als het collectieve) niet weg te gooien of buitenspel te zetten, sterker nog: we hebben het nodig om te overleven. We kunnen het ook niet bestrijden; het ego is immers een meester in strategie en daarvan verliezen we het altijd. We kunnen het alleen minder serieus nemen. Er minder waarde aan hechten. Losser laten. Het weer de rol geven van dienaar, in plaats van dictator.

Keuzes komen voort uit strategieën, en de vrije wil bepaalt welke strategische keuzes er gemaakt worden. Ook op collectief niveau werkt het zo: (vrije) verkiezingen bepalen welke strategieën collectief gevolgd worden. Maar door te kiezen (voor welke strategie dan ook) geven we macht aan het collectieve ego (regering). De vrije wil is daarmee een gereedschap van het ego, en het ego beperkt de vrijheid om ons essentiële zelf te zijn.

Echte vrijheid staat daarmee haaks op vrije wil. Echte vrijheid laat ons zijn wat we zijn, en daarover hebben we niks te kiezen. Dat zijn we gewoon.

Bron: Visionair.nl

Communicatie, Law Of Attraction, engelen en gidsen

Verbeelding is een waarachtig godsgeschenk. Het was tenslotte de geest van God die over de wateren zweefde. Niet God zélf. Ook een architect moet in de eerste plaats zijn verbeelding aanspreken, vooraleer hij de dingen op papier zet en daarna een aannemer aanwijst die alles uitvoert.

"Fantasie is belangrijker dan kennis," beweerde Einstein, "want kennis is begrensd." Verbeelding is dus een prachtig iets, zolang je er controle over hebt, maar als het jou controleert ...

Al meer dan 40 jaar doe ik aan Zelfkennis, bestudeer ik de mens en stel ik interesse in alles wat er zich in de parapsychologische wereld afspeelt.

Soms stel ik mezelf wel de vraag wat het wezenlijke verschil is tussen een persoon die met engelen en gidsen communiceert en een persoon die via spiritisme met de overledenen praat. Dan heb je nog mensen die door een entiteit worden bezocht; een entiteit, die soms in dat lichaam kruipt en er dus bezit van neemt.

Het kan nog erger: jarenlang bezocht ik een dame, die ervan overtuigd was dat ze een mannequin was. Je weet wel: zo'n etalagepop in uitstalramen van winkels. Zij was gemaakt van rubber en vanbinnen was ze hol. Ze had dus geen hersenen, geen longen, geen darmen, geen maag, enzovoorts. Uiteindelijk vroeg ze euthanasie aan, hetgeen ze ook verkreeg. Haar laatste wens was om daarna te worden verbrand - want, omdat ze van rubber was gemaakt, zou ze nog eeuwig in een kist blijven voortleven, beweerde ze. Erna was haar naam en ik heb aan haar een nieuwsberichtje gewijd.

De mens wordt geregeerd door zijn brein, en om die reden verkrijgt alles de betekenis die men er zélf aan geeft. Het lichaam - anders gezegd: het verlengde van dat brein - handelt ernaar. Dit betekent dan ook, dat de mens, die dermate met dat lichaam is vergroeid en dus denkt dat hij dat lichaam is, weinig of geen keuze heeft, en dus ook niet over een vrije wil kan beschikken.

Als je denkt dat een keuze maken van wat men vanavond gaat eten, welke film men zal gaan zien, welk werk men zal kiezen, met welke persoon men tussen de lakens wil kruipen, en zo meer, gebasseerd is op 'vrije wil', kan ik je geen ongelijk geven. Toch is vrije wil iets geheel anders. Weet, dat jouw hersenen meestal enkele seconden voordien reeds hebben beslist welke keuze je zult gaan maken.

'Wil' wordt ook verward met 'eigenwil'. Met wilskracht kan een men zelden iets bereiken. Tijdelijk, misschien, maar weinig of niets op lange termijn. Dit doet me denken aan het volgende voorbeeld...

Leg een plank van 30 centimeter breed op de grond en vraag iemand om daarover te lopen. De persoon zal dat zonder bezwaar doen.

Leg nu diezelfde plank tussen twee blokken huizen van de ene nok van het huis naar de andere en stel hem dezelfde vraag. Zijn antwoord zal hoogstwaarschijnlijk zijn: "Ik wil wel, maar ik durf niet. Ik denk en geloof dat ik zal vallen."

Dir voorbeeld kan ons laten inzien dat voelen en geloven sterker is dan de wil.

Over het brein zélf is nog maar heel weinig geweten. En, indien wetenschappers toegeven dat er over de werkzaamheden van de hersenen amper 10% is bekend, waar haalt de gewone sterveling dan het recht vandaan om 'te denken' dat hij er alles over weet? Het antwoord daatop heb ik reeds meermaals gegeven: dit 'denken', dat in dat brein geschiedt, is verbonden met het geheugenmagazijn; een magazijn, waarin dingen zijn opgestapeld die men ooit heeft gelezen, gezien of gehoord. Op 'geleende kennis' dus.

Indien je je door een hypnotiseur laat hypnotiseren, kun je persoonlijkheidsveranderingen ondergaan. Men kan je van alles inpraten en onbewust zul je het als waarheid aannemen en jezelf ernaar gedragen. Blauw wordt rood, en je zult onder hypnose zweren dat het wel degelijk rood is. Onder hypnose kan men jou de suggestie geven dat je superman bent, een kip, of wat dan ook - en eieren zul je leggen. Kakelen ook.

Velen brengen - zonder het te beseffen - zichzelf in die hypnotische toestand en verbeelden zich dingen die we als buitenstaander niet kunnen verifiëren. Omdat het hun sterkte is, wordt de leugen hún waarheid. Ik zal ditmaal niet al té diep op dit thema ingaan, maar de meer bewuste mens zal in staat zijn om achter de hiernavermelde woorden datgene te lezen wat ik in wezen wil bedoelen.

Het Voodooïsme is een geloof, net als een welk ander geloof. Vroeger - ik spreek over de jaren '70 - reed ik meermaals naar Parijs om van de rituelen van Mambo Simonne de Beauvoir te genieten. Tijdens die bezoeken, die altijd gepaard gingen met een lekkere Haitiaanse schotel, bleef ik alert teneinde de dingen goed te kunnen observeren. In Australië maakte ik in de jaren '80 dan weer kennis met de aboriginals, en ook daar kwam ik tot dezelfde vaststelling dat de mens in wezen het onbewuste slachtoffer is van zijn eigen verbeeldingswereld."

Wat er ooit sedert het kind-zijn werd ingestopt, komt er dan ook automatisch weer uit. Daarom is de opvoeding thuis, naast de educatie op school, primordiaal voor het opgroeiend kind. Stop het in de handen van onwetende mensen, en het groeit uit tot een gelovig iemand, een ongelovig iemand, een bijgelovig iemand, maar geenszins tot een mens die in staat is het instinctieve bewustzijn te veredelen en uit te groeien tot meer-mens-zijn en tot een mens 'die weet'.

Het feit dat je met gidsen, overledenen en hogere geesten kunt communiceren, maakt daar deel van uit. Rose Marie Pierre, een Mambo, oftewel: vrouwelijke Voodoo priesteres, baat al jarenlang een tempel uit in Flatbush, van het Amerikaanse Brooklyn.

Het is in deze tempel dat zowel priesters als leken hun lichaam door de loa laten bezitten. Loa zijn machtige geesten uit het dodenrijk, die als tussenwezens fungeren en verbinding leggen tussen de mensheid en verre Voodooïstische goden.

De meeste loa zijn kwaadaardig, sommmige richten schade aan - en, om dit te voorkomen moet elke geest op een specifieke manier worden opgeroepen en benaderd. Men begint met een Vévé op de grond te tekenen. Zo heeft elke geest een eigen Vévé, een eigen symbool. Hierbij wordt meestal maïsmeel gebruikt. Op een altaar worden offers aangebracht terwijl men ondertussen muziek maakt, zingt en danst.

Van zodra een loa bezit neemt van een lichaam gaat alles er veel wilder en intenser aan toe. Dan wordt er geroepen en geschreeuwd en lopen de stervelingen als wilden door de kamer rond, alsof ze door iets in verwarring zijn gebracht. De oogbollen zijn naar boven gericht, net als in de REM-slaap. Omstaanders staan klaar om de persoon op te vangen van zodra ze zien dat hij/zij elk moment achterover kan vallen, omdat de persoon het bewustzijn heeft verloren.

Het hoofdingrediënt is trance en bij de meesten gebeurt dat automatisch en hebben ze aldaar helemaal geen drugs voor nodig. In onze gewesten gaat het er iets minder primitief aan toe, en het woordje 'trance' verkrijgt andere, meer aanvaarde benamingen, maar - zoals ik reeds eerder schreef: alles hangt van opvoeding en conditionering af. Indien wij, bijvoorbeeld, in Haïti waren geboren, zouden we die dingen ook aanvaarden als 'heel normaal'.

Indien we dus de essentie, de onderliggende gedachten en geloofsovertuigingen, van die menstypen aan een nader onderzoek onderwerpen, en die vergelijken met die van de meer ontwikkelde, westerse mens, belanden we bij hetzelfde beginsel. Om die reden kunnen we dan ook geen duidelijke grens trekken tussen geloof en bijgeloof, tussen wat echt is en wat verbeelding, enzovoorts.

Uiteindelijk hebben geen van beiden iets uitstaans met 'écht weten' en zal het nog honderden jaren duren vooraleer we kunnen spreken van de mens met een hoger niveau van bewust-zijn. Ondertussen laten we iedereen - wereldwijd - verder genieten van zijn/haar eigen geloof; een geloof, eigen aan de omgeving waarin de persoon is opgegroeid.

Bron: Spiritualia.be via Wereldgeheimen.nl

Op weg naar eenheid en de noodzaak van loslaten van emoties

Het is even heftiger. Zo leek het. Ik schrok van een reactie van mezelf en had nog wel gedacht dat met al het werk dat ik (samen met een therapeut) gedaan had, het nu toch weer wat rustiger en vriendelijker zou zijn.

Sinds ik me in bewust ben van wat attachement (gehechtheid) is, ben ik me bewust van loslaten en de noodzaak om los te laten. Dingen, spullen, boeken, een huis, een woonplek loslaten, een keuken niet meer als ‘eigen’ zien maar delen en ‘mijn en dijn’ loslaten. Jaren heb ik op plekken gewoond (in woongroepen, leefgemeenschappen, ashrams, een gezin en ‘new age’ centrum) waar ik op diverse niveaus mocht loslaten.

Loslaten van ideeën, van overtuigingen, van gevoelens, van wat ik geleerd had; loslaten van mensen en van de manier van om gaan met mensen en de manier van kijken naar mensen; loslaten van hoe ik mezelf was gaan zien en loslaten hoe anderen me zien; loslaten van idealen, wensen, verlangens, beperkende patronen en gedachten, en van alle oordelen.

Ik heb geleerd over liefde. Ik ben in grote en hoge liefde en vreugde, zelfs volledige JOY, terecht gekomen. Het was fantastisch en ik heb enorm genoten. Ik was verliefd, ik was in mijn liefde terecht gekomen, en ik heb ontdekt hoe lastig liefde in 3D kan zijn met al z’n regels, overtuigingen, af gescheidenheid, pijn, jaloezie. Ik mocht dit van alle kanten ontdekken.

En ik mocht de pijn die hier in 3D bij liefde hoort ervaren.

Toen kwam er voor mij een nog emotionelere confrontatie met loslaten: loslaten van ideeën over huwelijk; loslaten van relatie, huwelijk, kinderen; loslaten van ideeën over goed ouderschap, over opvoeding, over wat wel of niet goed is. Ook ik ga dus door het grote loslaten van emoties. En soms is het een gevecht, maar gelukkig weet ik dat loslaten de weg is naar vrede, vrijheid en eenheid.



Lees verder op: Earthwatcher.nl

A Message To Humanity!

Via: Gewoon-nieuws.nl

De Nacht dat de Sterren Dansten

Het boek "De Nacht dat de Sterren Dansten" is de debuut roman van transgender Peter Holleman / Chantal Alaïs.

In De Nacht dat de Sterren Dansten wordt onze realiteit, de 21ste eeuw, gespiegeld aan een bijzondere samenleving uit de 12de eeuw: De Katharen. Ze werden "andersdenkend" of "zuiver" genoemd, maar dankzij Rome zijn ze massaal op de brandstapels geëindigd...

Veel vooroordelen, angsten en taboes worden door een roze zonnebril bekeken, waardoor het verhaal fungeert als een spiegel... Seksuele vrijheid, onvoorwaardelijke liefde, én ultiem respect zijn slechts enkele onderwerpen die het voetlicht passeren.

De verhaallijn

Als Paul Janssen in oktober 2005 een bezoek brengt aan Zuid-Frankrijk verandert zijn leven op slag als hij in een visioen contact krijgt met een verre zielsverwant. Het blijkt een vrouw te zijn, die daar vroeger leefde, en hem uitnodigt om met haar mee te gaan, terug naar 1145.

Een wereld gaat voor hem open als hij instemt, maar na zijn visioen lijkt de wereld veranderd. Niemand lijkt hem meer te begrijpen. En volledig in de ban van zijn verlangen besluit hij zijn gevoel te volgen, en begint zijn zoektocht naar de Waarheid.



Bron: Droomvrienden.nl via Star-People.nl

Over Zelfverantwoordelijkheid, Vrije wil en Vrijheid

Voorgaande blogs gingen al voor een deel over zelf verantwoordelijkheid nemen. Het is een voorwaarde om in je eigen kracht te komen en je eigen licht te stralen. Ik noemde in de blog Over Zelfwaardering en zelfverantwoordelijkheid al de drie verschillende onderdelen waaruit een ziel bestaat. De mannelijke energie, de vrouwelijke energie en het innerlijke kind.

Herhaling:

De mannelijke energie staat voor verantwoordelijkheid nemen, praktisch en oplossend, buitenwereld gericht, actieve energie, fysieke kracht ( ‘ ik doe’)

De vrouwelijke energie staat voor het ontvangende, gevoelens, intuïtie, verzorgende en innerlijke aspect ( ‘ ik voel en ontvang’)

Het innerlijk kind energie staat voor zorgeloos, speels, innerlijk vrij voelen om zichzelf te zijn , bewegelijk, avontuurlijk, spontaan ( “ik ben volledig aanwezig in het hier en nu”).

Als er ergens in de ontwikkeling van de ziel een tekort is ontstaan, probeert het ego dit tekort te compenseren. De ego vindt het heerlijk om zich op de buitenwereld te richten en de aandacht naar het uiterlijke te verleggen, in plaats van het innerlijk.

Bij disbalans gebeurt er het volgende:

De mannelijke energie staat voor verantwoordelijkheid nemen, praktisch en oplossend, buitenwereld gericht, actieve energie, fysieke kracht ( ‘ ik doe’)

- Disbalans: ‘Het is de schuld van die en die”

De vrouwelijke energie staat voor het ontvangende, gevoelens, intuïtie, verzorgende en innerlijke aspect ( ‘ ik voel en ontvang’)

- Disbalans: “ik voel me onzeker’

Het innerlijk kind energie staat voor zorgeloos, speels, innerlijk vrij voelen om zichzelf te zijn , bewegelijk, avontuurlijk, spontaan ( “ik ben volledig aanwezig in het hier en nu”).

- Disbalans: ‘ ik wil geen verantwoordelijkheid nemen, ik ‘moet’ niets “
(natuurlijk kan het ook op andere manieren zichtbaar worden, ik noem slechts voorbeelden voor de beeldvorming)

Dit is een onderdeel van een vluchtmechanisme om pijn, verdriet en andere emoties te vermijden. Als de aandacht namelijk op de buitenwereld gericht is, hoeft men namelijk zelf geen verantwoordelijkheid te nemen voor een situatie of emoties die ontstaan zijn.



Wat de ego energie nooit zal vertellen is dat healing en innerlijke kracht pas ontstaat als de emoties de kans
hebben gekregen om ervaren te worden. Dat is het onderdeel wat betrekking heeft op verantwoordelijkheid nemen voor de onverwerkte pijn, het onverwerkte verdriet. Het is de schakel naar het innerlijke kind en de vrouwelijke energie.

Het ego is er een ster in om die emoties op de achtergrond te drukken zodat het lijkt alsof ze niet bestaan.

Het is de vrije wil van een ziel om ervoor te kiezen wanneer de healing/ transformatie plaats zal vinden.

Wil, wat is dat eigenlijk?

De wil is een onderdeel die de identiteit gebruikt om iets in de buitenwereld neer te zetten. Het is een handig instrument om te gebruiken als motivatie. Alle instrumenten die de identiteit gebruikt, kunnen ook door het ego gebruikt worden. Het verschil daarin is de uitwerking ervan in de buitenwereld.

be creative and focus on what you want, but dont get attached!

De ego energie is namelijk geneigd om de wil door te drukken ten koste van de wil van het Universum. Niet zo raar eigenlijk omdat het ego geen verbinding heeft met de gevoelsenergie.

Vrijheid, wat is dat eigenlijk?

Het woord vrijheid kan op verschillende manieren opgevat worden. Het wordt vaak gebruikt als tegenhanger van het woord ‘onvrijheid’ / gevangenschap.

Dit kan ook in verschillende vormen aanwezig zijn. Terug te komen op de ego energie. Het is een energie die gebaseerd is op geconditioneerde gedachten en angsten. Het is een soort innerlijke creatie van een gevangenis. Hierin kan de ziel (die allesomvattend is dus altijd vrij) gevangen gehouden worden.

Vrije Wil wat is dat dan?

Over het algemeen heeft ieder individu de keuzevrijheid om zijn/ haar leven op zijn/ haar eigen manier in te richten. Dit heeft niet alleen te maken met de bewuste keuzes, zoals een opleiding, kleur auto etc etc. Deze vrije keuzes hebben ook te maken met het aangaan van ervaringen, het ontkennen van bepaalde lessen en van zielsgroei.

Dit is de reden waarom veel mensen ‘onbewust’ leven, genoegen nemen met het uiterlijke (schijn) wereldje waarin ze leven.

De combinatie van zelfverantwoordelijkheid en vrije wil

Vrije wil heeft niets te maken met leven als een ‘ongeleid projectiel’. Onder de naam van vrije wil zijn er grote oorlogen gevoerd en veel misdaden, overtredingen ten koste van de wil van het Universum!

De ego energie heeft de neiging om ‘de vrije wil’ te gebruiken als excuus om geen verantwoordelijkheid te nemen voor het leven van de ziel.

De ziel is verantwoordelijk voor de lessen die het aangaat, hoe om te gaan met pijn, verdriet, leuke situaties en uitdagingen. De identiteit / ego energie vindt het uiterlijk erg belangrijk. Voor de ziel is het innerlijke het belangrijkste. Daarbij is zelf verantwoordelijkheid nemen een groot onderdeel van de lesstof.

Dit innerlijke / bezielende is de verbinding tussen alles en iedereen. Dit kan strubbelingen met zich mee brengen. Als twee personen een verbinding aangaan, waarbij de ene persoon weigert om innerlijk (bezielend) te groeien, kan dit voor moeilijke situaties zorgen in een relatie.

Ook het motief om een verbinding/ relatie aan te gaan is iets wat een relatie juist kan versterken, of kapot kan maken. Als de keuze is ‘ik ga een relatie aan omdat ik niet alleen wil zijn’ is de kans groot dat de relatie gebaseerd is op ego energie. Dit brengt zeker de nodige lessen met zich mee in zo een relatie en de kans is dan ook klein dat vervullend is.

Juist in verbindingen (hartsverbindingen) met elkaar, kan men groeien, leren en werken aan zichzelf. Het is de vrije wil om te kiezen voor een ander moment, maar de gevolgen hebben niets te maken met de vrije wil. Elke keuze heeft een gevolg, zelfs geen keuze maken kan gevolgen hebben voor de uitkomst.



De wil van het Universum:

Alles bestaat uit energie, woorden, gedachten, internet etc:) De individuele ziel is verbonden met een zielengroep. Deze zielengroep is weer verbonden met andere zielengroepen en dimensies. Dit is allemaal ontstaan uit de bron.

De ene groepering noemt de bron ‘God’, de andere groepering zegt er ‘Allah’ tegen, weer een andere groep noemt het ‘Brahman”.

De wil van het universum is door de persoonlijke identiteit niet te omvatten. Iedereen heeft wel eens ervaren dat sommige situaties gingen zoals ze gingen. Dat is de wet van het universum.

Het is de bedoeling om vanuit bezieling te leven hier op aarde, prima om de wil te gebruiken om de aandacht te richten, maar het zal altijd gaan zoals het de bedoeling is!


Blessed be en Namaste!


Bron: Sattvahealing.Wordpress.com