'De ziel is quantummechanisch'

De ziel is één van de grote mysteries waarmee de mensheid heeft geworsteld. Al sinds de tijd van Plato en Aristoteles vraagt men zich af wat deze ziel dan wel moge zijn, en of ze überhaupt bestaat. Twee natuurkundigen zeggen nu beide vragen te kunnen beantwoorden.

De Amerikaan Stuart Hameroff en de Brit Roger Penrose doen al sinds 1996 onderzoek naar een quantumtheorie over bewustzijn. Ze kijken daarbij naar de hersenen als een biologische computer. Nu zeggen ze naast de reeds bekende onderdelen als neuronen, axonen en synapsen een nieuw onderdeel te hebben ontdekt dat de sleutel tot de ziel is.

Deze onderdelen, de microtubules, leven in onze hersencellen. Ze zouden bewustzijn veroorzaken door quantumzwaartekrachteffecten die zich binnenin afspelen, een proces dat zij georkestreerde objectieve reductie (Orch-OR) noemen.

Nu stellen Hameroff en Penrose dat als een mens sterft, deze microtubules hun quantumstaat verliezen, maar niet hun informatie, meldt The Huffington Post "Stel dat het hart stopt met kloppen, het bloed stopt met stromen, de microtubules verliezen hun quantumstaat", zo legt Hameroff uit. "De quantuminformatie binnen in de microtubules werd niet vernietigd, het kan niet vernietigd worden, het verdeelt zich slechts en verdwijnt in het universum."

Mocht de stervende tijdig gereanimeerd worden, dan komt deze informatie volgens Hameroff weer terug in de microtubules, wat het idee van een bijna-doodervaring geeft. Sterft de persoon, dan is het 'mogelijk dat deze quantuminformatie oneindig blijft voortbestaan - als een ziel'.

Hameroff denkt ook dat nieuwe bevindingen over quantumfysica in biologische processen, zoals het navigeren van vogels, zijn theorie onderschrijft.

Bron: Fok.nl

Ons lichaam lijkt in staat om de toekomst te voelen

Kan ons lichaam zich voorbereiden op toekomstige gebeurtenissen als er in onze omgeving geen enkele aanwijzing is dat die gebeurtenissen gaan plaatsvinden? Ja, zo suggereert nieuw onderzoek. Het lijkt erop dat ons lichaam stukjes van de toekomst kan voelen.

Het wordt ook wel presentiment genoemd, waarmee zoiets wordt bedoeld als ‘het voelen van de toekomst’. Wat daar precies mee wordt bedoeld, legt onderzoeker Julia Mossbridge uit aan de hand van een voorbeeldje. Stel: u zit op uw werk stiekem een computerspelletje te spelen. Ook heeft u een koptelefoon op. U kunt uw baas dus niet aan zien of horen komen. Stel nu dat u heel goed naar uw lichaam luistert. “Dan kun je in staat zijn om deze anticiperende veranderingen tussen twee en tien seconden voordat de baas binnenkomt op te merken en je videospelletje af te sluiten. Je hebt wellicht zelfs de tijd om dat spreadsheet waar je eigenlijk aan moet werken te openen en als je geluk hebt, kun je dat allemaal doen voordat je baas binnenkomt.”

Hoewel het fenomeen vaak met de term presentiment wordt aangeduid, is dat niet de term die Mossbridge graag gebruikt. “Ik spreek liever over ‘afwijkende anticiperende activiteit’. Het fenomeen is afwijkend, omdat we het met ons hedendaagse begrip van hoe de biologie werkt niet kunnen verklaren, alhoewel verklaringen die verband houden met recente kwantumbiologische resultaten wellicht duidelijkheid kunnen scheppen. Het is anticiperend, omdat het toekomstige fysiologische veranderingen in reactie op een belangrijke gebeurtenis zelfs zonder aanwijzingen lijkt te kunnen voorspellen. En het is een activiteit, omdat het bestaat uit veranderingen in het hart, de huid en het zenuwstelsel.”

Door: Caroline Kraaijvanger

Bron: Scientias.nl

Wat is het veld?

Wat is het veld? Vooraleer hierop een eenvoudig antwoord te geven kunnen we onszelf een andere, tweeledige vraag stellen, namelijk: ”Hoe absoluut vol is een tafel en hoe absoluut leeg is het universum?”

Op het eerste deel van deze nieuwe vraag kunnen we vandaag de dag een duidelijk antwoord geven, namelijk: we weten dat een tafel meer ruimte bevat dan ‘volheid’. Hetzelfde geldt voor onze planeet aarde: als we alle ruimte wegnemen, blijft er niet meer over dan een bol; een bol, niet groter dan een grote sinaasappel.

Wat het tweede gedeelte van de vraag betreft – wel, daar bestaat nog altijd geen eensgezindheid over. Nochtans toont de kwantummechanica aan dat er niet zoiets als een vacuüm, er niet zoiets als een absolute leegte, bestaat.

Zo beïnvloedt de maan, op een even onzichtbare manier – net als een magneet ijzervijzel aantrekt en patronen creëert - de watergetijden op onze aarde. Haar uitstralingen, weergegeven door ingebeelde krachtlijnen, raken onze planeet op een voor ons onzichtbare manier. We merken wél de resultaten.

Daarenboven heeft Einstein’s beroemde vergelijking van E = mc2 reeds het verband tussen energie en materie aangetoond. Als we de gigantische hoeveelheid energie, dat zich in de ‘lege ruimte’ bevindt, bij elkaar zouden optellen, dan zouden we tot een getal komen dat veel groter is dan de energieën die opgeslagen zijn in de werelden van materie. Het universum is dus boordevol gevuld met energie... Dus hoe ‘leeg’ zou het universum kunnen zijn?

De vermeende lege ruimte is in werkelijkheid een immense kookketel van energieën en wordt het nulpuntenergieveld, of kortweg ‘het veld’ genoemd. Het Nulpuntenergieveld is dus een oceaan van onzichtbare, microscopische trillingen dat de ruimte tussen alle dingen opvult. Alles staat dus met alles in verbinding alsof er een onzichtbaar web bestaat.



Dit nulpuntenergieveld wordt in het Engels ‘Zero Point Field’, afgekort ‘ZPF’, genoemd. Bij het absolute temperatuurnulpunt – de laagst mogelijke energietoestand waarbij alle materie is verdwenen, zodat er geacht wordt niets te zijn overgebleven dat zou kunnen bewegen, is de nulpuntenergie de hoeveelheid energie met het laagst mogelijke energieniveau.

Het absolute nulpunt van temperatuur is -273,15°C. Dichter bij het nulpunt kan de beweging van de subatomaire wereld niet komen, want dan zou er geen beweging meer zijn, eerder een soort van starre bevrorenheid, en dit is onmogelijk in de wereld van subatomaire deeltjes.

Het onzekerheidsprincipe zegt dat er echter altijd nog een bepaalde hoeveelheid bewegingsresidu over zal zijn als gevolg van de uitwisseling van virtuele deeltjes. Met andere woorden: geen enkel subatomair deeltje kan ooit tot volledige rust worden gebracht omdat het altijd een bewegingsresidu bezit en te allen tijde door andere deeltjes in zijn omgeving kan worden beïnvloed. Daarenboven impliceert het onzekerheidsprincipe dat men niet zowel de energie als de levensduur van een deeltje kunnen kennen. Het is dus niet mogelijk alle eigenschappen van een deeltje gelijktijdig te kennen, zoals zijn positie én momentum. Daarenboven kan het energieniveau van een bekend deeltje nooit worden bepaald, gewoonweg omdat het onophoudelijk fluctueert.

Deeltjes kunnen dus niet los worden gezien van de lege ruimte eromheen. Dit heeft dan ook tot gevolg dat elk deeltje deel uitmaakt van een veel groter geheel en er ook permanent door beïnvloed wordt. Zo boven, zo beneden... Microkosmos is gelijk aan macrokosmos. Wat zich in het grofstoffelijke afspeelt, gebeurt ook in de atomaire en subatomaire wereld. Het bestaan van het nulpuntenergieveld zou ook kunnen inhouden dat alle materie in het universum door middel van voor onze zintuigen onzichtbare golven met alle andere materie verbonden is.

In het kort: deze nieuwe theorie toont aan dat alles met elkaar is verbonden en in een staat van evenwicht verkeert met de rest van de kosmos. Daarbij valt op te merken dat de eigenlijke oorzaak van de stabiliteit van het universum de uitwisseling van energie is.

In de veronderstelling dat we allemaal, dankzij het Veld met elkaar verbonden zijn, zou het mogelijk moeten zijn dit immense reservoir van energie-informatie af te tappen om er informatie aan te onttrekken. Dit doet ons dan ook denken aan het Schakelbord dat Bonewits in zijn ‘Ware Magie’ illustreert. Het biochemische geheugen kunnen we dan ook gerust vergelijken met de zogenaamde Akasha-kronieken uit de Hindoeïstische en Theosofische leerstellingen. In deze Akasha-kronieken vindt men alles terug wat ooit gedaan, gedacht of gezegd is. Het werd vastgelegd, en de informatie blijft voor eeuwig en altijd opgeslagen. Van zodra je je daarop afstelt, kun je de informatie in jezelf kopiëren.

Maar, naast het primaire nulpuntenergieveld moet er nog een oceaan van secundaire velden bestaan als gevolg van fluctuerende geladen deeltjes die elk een elektromagnetisch stralingsveld uitzendt. Kortom: er moet op het gebied van het Nulpuntenergieveld nog zeer veel studiewerk worden verricht. Enkel en alleen de toekomst, die onlosmakelijk met het heden is verbonden, zal misschien meer duidelijkheid brengen over het ware wezen van Het Veld.

Bron: Spiritualia.be via Wereldgeheimen.nl

Bestaat er een kosmisch waarschijnlijkheidsveld?

In een uiterst controversieel experiment, het Global Consciousness Project, toetsen parapsychologen of waarnemingen aan toevalsgeneratoren kunnen voorspellen dat er een ingrijpende gebeurtenis plaats zal vinden. De resultaten zijn – hoe kan het ook anders – omstreden.

Bestaat er een Veld, dat alles doordringt en op onze gedachten reageert?

Het Veld

Volgens de bedenkers van het experiment bestaat er een soort kosmisch toevalsveld. Dit veld is ook  de veroorzaker van de nog onverklaarde kwantumcollaps in de kwantummechanica en hangt -volgens de initiatiefnemers – nauw samen met de noösfeer, het ‘wereldwijde bewustzijn’. Zeg maar alle intellectuele en spirituele processen en communicatievormen die op aarde plaatsvinden.

Ingrijpende veranderingen in het rijk van de geest- bijvoorbeeld de schok die door de mensheid heenging na de aanslagen van 11 september 2001- zullen uiteraard een enorme impact hebben op het Veld (gesteld dat het Veld bestaat). Het centrale idee van de onderzoekers: deze schokgolf zal zich uiten door veranderingen in het kwantumgedrag van een deeltje in een toevalsgenerator. En, nog veel interessanter, zelfs voor de uiteindelijke gebeurtenis waarneembaar zijn.

Lees verder op: Visionair.nl